In slaap vallen tijdens Bijbellezen

Oké, heel even dan. Ik sluit mijn ogen, het kost me nu al zeker tien minuten de grootste moeite om ze open te houden. De letters van Jesaja 55 verdwijnen langzaam uit zicht. Langzaam wegdoezelen, heerlijk. Oje! Als ik mijn ogen weer open, staat de grote wijzer van mijn klok op een hele andere plek. Ja hoor, ik ben weer in slaap gevallen tijdens het Bijbellezen.

Aan alle mensen die dit herkennen: blijf vooral niet zitten met een schuldgevoel! In slaap vallen tijdens ‘geestelijke activiteiten’ is iets van alle tijden. Eutychus was pas erg. Terwijl Paulus een toespraak hield, dommelde hij in slaap en viel hij vanaf de derde verdieping uit het raam naar beneden. Dood. Paulus nam het hem gelukkig niet kwalijk en wekte hem weer tot leven. Echt waar, kijk maar in Handelingen 20. Vet, maar waar ik dus op doel:

Je bent niet de enige die wel eens in slaap valt tijdens het Bijbellezen of bidden.

Heeft het zin?
Een vraag die bij me opkomt is of het eigenlijk wel zin heeft om in de Bijbel te lezen als ik het gevoel heb dat ik niets onthoud, als ik er niets van snap of als het gedeelte dat ik lees alleen maar ellenlange stambomen met de meest onmogelijke namen bevat. Als ik het over een studieboek zou hebben waar ik volgende week tentamen over heb, zou ik zeggen: “Nee, dit heeft geen zin. Ik neem even pauze, sla de saaie stukken over of ga gewoon voor de  herkansing.” Maar met de Bijbel is het toch een ander verhaal. Elke schrifttekst is door de heilige Geest geïnspireerd. Dit maakt de Bijbel anders dan mijn studieboeken.
De Bijbel zegt te transformeren, terwijl studieboeken alleen maar informeren. In Hebreeën 4:12staat zelfs: “Want levend en krachtig is het woord van God, en scherper dan een tweesnijdend zwaard: het dringt diep door tot waar ziel en geest, been en merg elkaar raken, en het is in staat de opvattingen en gedachten van het hart te ontleden.”

Als ik dit lees, biedt mijn brein direct tegenstand door te denken: ‘Ja, hoor eens. Er zijn ook genoeg momenten aan te wijzen dat ik de Bijbel lees, maar dat ik tien seconden later alweer vergeten ben wat er staat. Dan geldt dit natuurlijk niet.’ Maar God belooft in Jesaja 55:11 – nota bene het hoofdstuk waar ik in slaap viel – dat dit niet het geval is: “Mijn woord keert nooit vruchteloos naar mij terug.” Er gebeurt dus altijd iets als ik in mijn Bijbel lees. Dit boek is geïnspireerd door de heilige Geest, lezen kan nooit helemaal vruchteloos zijn.

Oorlogsgebied
Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en pak mijn zwaard weer op. Als God belooft dat Bijbellezen altijd iets zal uitwerken, wil ik dat geloven. Daarnaast wordt de Bijbel dus ook nog eens een tweesnijdend zwaard genoemd. Aangezien ik middenin geestelijk oorlogsgebied leef, leg ik mijn zwaard beter niet zomaar weg. Weet je wat, ik lees gewoon nog even verder…

Wilke Stuij (21) studeert journalistiek en woont op kamers in Tilburg. Ze houdt van bananenmilkshakes en ze houdt van Jezus, maar als ze moét kiezen, zou ze toch voor Jezus gaan. 

Bron: BEAM

Het is jou vast ook weleens overkomen! Toch? Wat doe jij om je Bijbelleestijd waardevol te laten zijn?

COLUMN: Maagd zijn is niet altijd leuk

“Beste aankomende superster,” zo begint de vlogopdracht in de tweede ronde van Xite zoekt vlogger. Omdat Xite mij had onthouden van vorig jaar belden ze op of ik weer mee wilde doen, dit keer niet als VJ maar als vlogger. Dus maakte ik samen met twee vrienden een filmpje tijdens bevrijdingsdag, plaatste die op Instagram en de tweede ronde is een feit. “Congrats!” Uiteindelijke doel: vlogreports van verschillende festivals in Nederland maken.

Paulus beroemde zich altijd op zijn zwakheid en ik vind het eigenlijk helemaal niet christelijk om een beroemde superster te willen zijn. Mijn brein kan ook niet meer zo goed tegen grote woorden als superster. Omdat ik vorig jaar al wat rondjes heb overleefd neem ik alles met een korreltje zout en ben ik een beetje wantrouwig richting Xite. Misschien geloofde ik toen wel dat ik beroemd ging worden en ben ik bang voor een nieuwe teleurstelling. Maar ik heb ook veel dankzij hen mogen leren.

Ik vertelde mezelf vorig jaar dat ik, naar het voorbeeld van Paulus, dan maar het beste beroemd kon worden door mijn zwakheid te gebruiken. Ik was nog maagd en wilde graag iets kwetsbaars en opvallends delen aan een zo groot mogelijk publiek. Ook wist ik niet meer of ik het nog wel cool vond om maagd te zijn. Veel mensen vroegen daar als eerste naar als ze er in een gesprek achter kwamen dat ik christen was. Tot mijn 22e vond ik het dan altijd heel tof om te vertellen dat ik inderdaad nog maagd was en wachtte op de ware. Maar daarna merkte ik dat het steeds moeilijker werd om er nog positief en opgewekt over te zijn.

Na mijn ‘coming out’ als maagd tijdens Xite zoekt VJ was ik er weer een stuk opener over. Iedereen die een beetje dichtbij me stond wist er door mijn filmpjes natuurlijk ook direct vanaf en sprak me er over aan. Dat was best mooi en waardevol, al vond ik het ook doodeng dat bijna iedereen het wist.

Soms moet je heilige huisjes bouwen in plaats van ze omver te trappen. Tegenwoordig heb je daar wel wat lef en brutaliteit voor nodig. Die moed, eerlijkheid en openheid wens ik alle maagden van Nederland toe! Je mag er zijn als maagd :)! Ook al ben je 26. Je hoeft het trouwens niet zoals ik van de daken te schreeuwen. Maar het mag wel!

Nu weer verder met mijn vlog van.. Opwekking? Heer, maak van mij in al mijn zwakheid, gebrokenheid en kwetsbaarheid.. een superster.

Patrick Goede schrijft iedere maand een gastcolumn voor BEAM over het leven van een jonge christen in een metropool als Amsterdam.

Heb jij moed om uit te komen voor je ‘christelijke principes’? Welke vind je het lastigst om te ‘bekennen’?

Onderzoekt beweert: vergeving niet altijd het gezondst

Vergevingsgezindheid geldt als mooie eigenschap. Maar in sommige gevallen is het best goed om een ander níet te vergeven, stelt een Canadese onderzoekster.

Afwijzend blijven kan positief uitpakken?
‘’Ja, onze analyses suggereren dat het heilzaam kan zijn na situaties waarin mensen risico hebben gelopen, en waarbij zelfbescherming belangrijk is. Na heftige gebeurtenissen als misbruik of mishandeling lijkt het bijvoorbeeld gezond te zijn als mensen zeggen: dat vergeef ik de dader niet.’’

Hoe kan dat gezond zijn?
‘’Het is een manier om te zeggen: wat hier is gebeurd, kan écht niet. Daarmee stel je jezelf gerust. Die gevoelens klopten.’’

We mogen dus boos blijven?
‘’Nee, in zijn algemeenheid is vergeven toch beter. Want de hoofduitkomst van ons onderzoek blijft: mensen die wrok en woede koesteren, hebben en slechte psychische gezondheid. Het is beter om te proberen de negatieve emoties daarover los te laten.

Hoe doe je dat, loslaten?
‘’Het proces begint met zelfacceptatie: je mag je heus wel even rot voelen. Sterker nog, het is nodig die gevoelens werkelijk te ervaren. Maar als je merkt dat je blíjft malen over wat er gebeurd is, is het goed afleiding te zoeken.’’

Wat vind jij hiervan? Hoe vind je dat je als christen om moet gaan met deze info?

Bron: Psychologie Magazine

Dit bericht is afkomstig van Beam

Wat vind jij hiervan? Hoe vind je dat je als christen om moet gaan met deze info? Hoe vind je het onderwijs over vergeving in de kerk of op de jongerenclub?

Lang leve ongelukkig zijn!

5 DO’s en 2 DON’TS om jezelf te vinden in ongeluk.

Another day wasted: #HEERLIJK
Je zit thuis en voelt je volstrekt nutteloos: #LOVEIT
Van alles te doen, maar het lukt je niet ergens aan te beginnen: #ENJOYINGLIFE

BEAM-videoredacteur Marnix, berucht van de ‘LANG LEVE SINGLE ZIJN’-column, moet weer wat van zijn hart: Dat jij en ik ons wel eens leeg of nutteloos voelen IS NIET GEK!

Uit onderzoek blijkt dat er meer jongeren met depressieve gevoelens rondlopen dan tot voor kort bekend was. En ik snap het wel: vijf miljoen studiekeuzes, hoge prestatiedruk, geen stufi meer, snoeihard werken voor minimumloon of misschien ben je wel werkloos. Maar ook als je wel een goede baan, studie en/of relatie hebt: sombere buien zijn overal. In plaats van hierover praten met anderen, verschuilen we deze emoties omdat we een VET LEUK leven moeten hebben op social media, waar iedereen super blij, grappig + sexy is en NOOIT iemand last heeft van roos in het haar, verdriet of chronische moeheid. God lijkt daarin soms ver weg. Hij had toch een soort plan met mij? Ik wist niet dat met een joggingsbroek op de bank buzzfeed filmpjes bekijken en de uren aftellen tot avondeten daar ook bij hoorde.

Vind jezelf in ongeluk! Tijd om dit soort emoties niet weg te stoppen, maar ze te accepteren en ermee aan de slag gaan. Juist DIT soort nutteloze ongeluksmomenten, die iedereen kent, zijn, dames en heren, retebelangrijk!

Hoe en waarom? Dat ga ik je nu uitleggen in 5 DO’s en 2 DON’TS!
Dus als je nu in een k*tbui zit, LET GOED OP EN DOE MEE:

DO: Accepteer je misère.
Stop het niet weg: je voelt je kut. Punt. Face it. Heb daar vrede mee. Iedereen heeft wel eens zulke dagen. De helft van alle jongeren heeft er last van, maar niemand durft het toe te geven. Dit accepteren is de eerste stap.

DON’T: Op je telefoon + laptop hangen…
DICHTKLAPPEN DIE HANDEL! Social media en andere afleiding op telefoon of laptop maken je bui alleen maar erger. Je sombere bui vergeet je even, maar zodra je weer bij zinnen bent denk je: F*ck. Nog steeds niks gedaan!

DO: Immer gerade de deur uit!
Bevrijd van je telefoon en laptop? Bravo!
Tijd voor actie: Je gaat een activiteit bedenken.

Drie spelregels
1: Maak het niet te moeilijk (naar de Ardennen abseilen), maar ook niet te makkelijk (pak yoghurt halen).
2: Je activiteit heeft GEEN doel (lege flessen inleveren).
3: Wat je ook gaat doen: je MOET naar BUITEN.

Ga datgene ook echt doen, weer of geen weer. Rennen, wandelen, skaten, stukje fietsen. Let op: dit is niet de directe oplossing voor je probleem, maar als jij in beweging komt, komen ook je gedachtes in beweging! Je hoofd krijgt de ruimte om dingen te gaan overdenken.

DO: Houd vol!
Blijf datgene even aanhouden. Vergeet de tijd, rijd/loop nog een rondje of ga ergens even zitten. Geef niet te snel op omdat je hoofd hier niet naar staat. Je krijgt nu namelijk de ruimte om dingen te overdenken en een plek te geven. Dit heeft even de tijd nodig. Dus geef niet te snel op!

DO: Bid
Als je merkt dat je gedachtes op gang komen, je ergste benauwdheid langzaam van je schouders af begint te glijden en de boel weer helder wordt: bid! Richt je op God, wees real en vraag om datgene wat je nodig hebt.

DO: Geniet
Ga nog niet meteen naar huis maar pak je moment. Je hoofd heeft het zwaar te verduren gehad, maar heeft nu weer nieuwe ruimte en vrijheid. Kijk om je heen. Adem diep wat frisse lucht in alvorens je met nieuwe energie in het meedogenloze, kapitalistische systeem induikt…

DON’T: Blind doorgaan
Dit soort strijd momenten vergeten is bloedzonde. Schrijf dingen op! Want je weet: dit soort situaties blijven zich herhalen. Niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou worden. Iets met het smalle pad remember? Leer jezelf discipline aan om dit soort situaties serieus te nemen en jezelf ook in mindere tijden te vinden. Dit zal je enorm ontwikkelen, net als je relatie met Gado!

Ik hoop dat iemand hier wat aan heeft.

Succes! x Marnix

P.s: Mijn tips zijn zeker niet heilig. Als je vaker moeite hebt met dit soort buien: praat erover of vraag eens advies bij een psycholoog. Is in meeste gevallen gewoon verzekerd en hartstikke hip tegenwoordig!

Bron: BEAM

Heb je wat aan deze tips? Of vind je het onzin?

Flexibel geloven

Bijna een kwart van de volwassen Nederlanders haalt religieuze inspiratie uit verschillende levensbeschouwelijke stromingen, blijkt uit een onderzoek van Motivaction. Het boek Flexibel geloven beschrijft de veelkleurigheid van dit verschijnsel aan de hand van elf boeiende portretten.

Zes geïnterviewden combineren elementen uit meerdere religieuze tradities. De vijf anderen veranderden in de loop van hun leven van geloof, maar blijven ook elementen uit hun oude leven koesteren.

Frieda Pruim hield de interviews en Manuela Kalsky reflecteert in de nabeschouwing op de interviews en het in opkomst zijnde fenomeen meervoudige religieuze binding.

Dat is de promotietekst van het boek Flexibel geloven. Hieronder volgen nog enkele recensises/quotes, die je kunt vinden op de site van Skandalon, de uitgever van dit boek.

‘Bijbel of Koran in de ene hand, yogamatje en kop kruidenthee in de andere? Dat kan. Dit boek laat prachtig zien hoe moderne gelovigen hun balans vinden tussen eeuwenoude tradities enerzijds en individuele inzichten anderzijds.’
Nuweira Youskine

‘De weg van geloven kent vele kronkelingen en zijtakken. Dit boek toont iets van de menselijke weg naar God en leert mij opnieuw: God is daar waar men Hem zoekt (of Haar, dat kan ook).’
Monique Samuel

‘Dit zijn bemoedigende verhalen van het hart. De individuele zoektocht van deze mensen heeft ook een universele betekenis: het overstijgen van religieuze grenzen is nodig om de tikoen olam, de verbetering van de wereld, te realiseren.’
Rabbijn Awraham Soetendorp

‘Wat een prachtige, fascinerende interviews! Opmerkelijk hoe soepel deze mensen omgaan met religie – hoe ze zich vrij voelen een vorm te zoeken die bij hun geloof past, ongeacht hun afkomst en opvoeding. Een bijzonder en hoopgevend bericht.’
Lisette Thooft

‘Deze veelkleurige en indringende gesprekken laten de lezer kennismaken met een nieuwe maatschappelijke realiteit, die van de gelovige die zich niets aantrekt van religieuze grenzen.’
André van der Braak

Zou jij dit een interessant boek vinden? Merk je ook deze trend in je omgeving? Wat vind jij van “lego-geloof”?

Van vooroordelen naar bijna geloven?!

Ik slik. Ruim honderd volwassenen in een zaal zingen uit volle borst dat Jezus van ze houdt. Hier en daar een handje in de lucht. Dit is serieuze business. Waar ik vandaan komen zingen volwassenen niet. En als ze het al doen, gebeurt dat met gepaste tegenzin en moeilijke gezichten.

Ik ben opgegroeid in een gezin waar je op zondag uitslaapt. Waar kerst gaat om cadeaus en eten en de naam Jezus alleen valt uit verbazing of woede. Een regenboog betekent dat het regent terwijl de zon schijnt, en als je dood bent, dan ben je dood. Punt.

Dus ja, ik had zo mijn vooroordelen toen ik mijn eerste werkdag bij de EO had. In alle eerlijkheid, ik vond het doodeng. Mijn braafste kant kwam naar boven, liep iets rechter op dan normaal en koos mijn woorden zorgvuldig uit angst dat er spontaan een ‘kut’ uit me zou komen. Ik was zelfs gestopt met roken. En nog, ik hoorde ze denken: die gaat naar de hel.

Wat kun je het fout hebben. Dit zijn werkelijk de liefste, meest betrokken, persoonsgerichte mensen die ik ooit heb ontmoet. Ik word buiten deze redactie, waar ik inmiddels twee jaar werk en zelf ook uit volle borst meezing dat Jezus van me houdt, vaker moeilijk aangekeken dan hier. Zoveel liefde, begrip, vriendschap. Ik zou er bijna zelf ook van in God gaan geloven. Bijna.

– Tara

Welke (voor)oordelen heb jij over geloof/gelovige mensen?

Wat is mijn doel hier op aarde?

“Wat is mijn doel hier op aarde” is één van de meest gestelde vragen door mijn mede-halverwege-dertigers. Enigszins vroeg voor een midlifecrisis, vind je ook niet? Te vroeg om onze vrouw in te ruilen voor een jonger exemplaar (we hebben deze net) en een Harley Davidson kan niet. Die past niet naast onze lease auto, op de toch al overvolle parkeerplaats. Er moet meer achter zitten. De vraag wordt immers gesteld. En een vraag waar je al een antwoord op hebt, is zinloos.

Als ik deze vraag hoor, stel ik een vraag terug: “Doe zelf eens een poging om een antwoord hierop te geven.” Wat ik dan hoor als antwoord, komt qua grootte in de buurt van de vraag zelf. Je moet toch minimaal een medicijn tegen kanker hebben ontdekt. Of een zesjarig meisje uit een brandend huis hebben gered. Het liefst een tweeling eigenlijk. Zo’n schattige, met paardenstaartjes. Die later samen een medicijn tegen kanker ontdekken.

Ik vraag mij af: moet het antwoord net zo groot zijn als de vraag? Een bruid, die liefdevol haar bruidegom diep in de ogen aankijkt, krijgt een gigantische vraag, die ze kan beantwoorden met een woord van twee of.. drie letters.

Ik ben zelf christen, dus het antwoord ligt voor mij klaar: Heb God lief en je naasten als jezelf en leer dit een ieder die je op je levenspad tegenkomt. En de belofte die daaraan gekoppeld is dat ik na dit leven dichtbij God mag zijn, zonder gebreken. Maar zo simpel is het voor mij niet. Als dat mijn volledige antwoord is, wat doe ik hier dan nog? Is dat mijn doel? Dan kan ik die afvinken! En nu…? Hierdoor lijkt het in mijn leven alsof ik zinloos in een wachtkamer zit. De gebeurtenissen in mijn leven blader ik door als een oud tijdschrift. Ik kijk wel, maar ik laat het niet tot mij doordringen. Ik wacht op Zijn terugkomst of mijn eigen heengaan. Is dat dan mijn doel? Het is het tegenovergestelde van de beroemde uitspraak: “De reis gaat niet om het doel, maar om de weg er naar toe.” Uiteraard heb ik ook de brieven aan de Tessalonicenzen gelezen, waarin we worden gewezen op onze aardse verantwoordelijkheden, dat we niet passief mogen wachten op het moment dat Jezus terugkomt. En ik ken de uitspraak van Luther: “Als ik wist dat morgen de aarde zou vergaan, zou ik vandaag nog een appelboom planten” Toch heeft niet dit, maar het volgende, mij geholpen in mijn zoektocht naar een antwoord. Want ja, ook ik heb gezocht: Wat kan ik ondertussen doen in de wachtkamer?

Als eerste ben ik er achter gekomen dat het geen toeval is, dat ik er ben. Als ik kijk naar het biologisch proces van het maken van een kind en mijn eigen familiegeschiedenis. Dan kan ik niet anders concluderen: het is een wonder dat ik er ben. Ik ben, dus ik heb een doel.
Daarna vond ik rust in mijn zoektocht door een boekje van Paulo Coelho. Ik weet, menig mede-christen vindt hem de duivel zelf, omdat hij niet spreekt van een God als een wezenlijk persoon maar als een mystieke kracht, die je overal in kan zien, vooral in de liefde. Deel je deze mening? Geef mij toch de kans om hem te citeren, voordat je teleurgesteld deze column sluit. Het is zoals het leven zelf: pik er uit wat je wilt en ga er mee aan de slag.

Ik citeer het antwoord dat wordt gegeven in het boekje “Manuscript uit Accra” op de opmerking:
“Ik ben nutteloos”
Vraag een rivier: Voel je je niet nutteloos? Het enige wat je doet is voortdurend dezelfde kant op stromen. En hij zal antwoorden: “Ik doe geen poging om nuttig te zijn; ik probeer een rivier te zijn.” Niets is in Gods ogen nutteloos. Geen blad dat van de boom valt. Geen insect dat doodgeslagen wordt omdat het last veroorzaakt. Diegene die net die opmerking maakte: “Ik ben nutteloos” dat is een antwoord wat jij JEZELF geeft.

En het antwoord eindigt met:
Maar nu, in deze laatste seconde van je leven op aarde wil ik je zeggen wat ik zag: ik trof je huis schoon aan, de tafel gedekt, het veld geploegd en de bloemen in bloei. Alles stond op zijn plek, zoals het hoort. Je hebt begrepen dat de kleine dingen verantwoordelijk zijn voor de grote dingen. En daarom neem ik je mee naar het paradijs.”

Sindsdien probeer ik rond te kijken in mijn “wachtkamer” vanuit dit perspectief:
Beperk jezelf niet tot één antwoord. Durf ze klein te houden. Durf ze te veranderen. En vertrouw erop dat je een doel hebt, ook al zie je hem niet (meteen): Think butterfly-effect

Wat is jouw doel hier op aarde?
Heb je het idee dat je in een wachtkamer zit?
Zo ja, wat doe jij in de wachtkamer?

  • avatar