In slaap vallen tijdens Bijbellezen

Oké, heel even dan. Ik sluit mijn ogen, het kost me nu al zeker tien minuten de grootste moeite om ze open te houden. De letters van Jesaja 55 verdwijnen langzaam uit zicht. Langzaam wegdoezelen, heerlijk. Oje! Als ik mijn ogen weer open, staat de grote wijzer van mijn klok op een hele andere plek. Ja hoor, ik ben weer in slaap gevallen tijdens het Bijbellezen.

Aan alle mensen die dit herkennen: blijf vooral niet zitten met een schuldgevoel! In slaap vallen tijdens ‘geestelijke activiteiten’ is iets van alle tijden. Eutychus was pas erg. Terwijl Paulus een toespraak hield, dommelde hij in slaap en viel hij vanaf de derde verdieping uit het raam naar beneden. Dood. Paulus nam het hem gelukkig niet kwalijk en wekte hem weer tot leven. Echt waar, kijk maar in Handelingen 20. Vet, maar waar ik dus op doel:

Je bent niet de enige die wel eens in slaap valt tijdens het Bijbellezen of bidden.

Heeft het zin?
Een vraag die bij me opkomt is of het eigenlijk wel zin heeft om in de Bijbel te lezen als ik het gevoel heb dat ik niets onthoud, als ik er niets van snap of als het gedeelte dat ik lees alleen maar ellenlange stambomen met de meest onmogelijke namen bevat. Als ik het over een studieboek zou hebben waar ik volgende week tentamen over heb, zou ik zeggen: “Nee, dit heeft geen zin. Ik neem even pauze, sla de saaie stukken over of ga gewoon voor de  herkansing.” Maar met de Bijbel is het toch een ander verhaal. Elke schrifttekst is door de heilige Geest geïnspireerd. Dit maakt de Bijbel anders dan mijn studieboeken.
De Bijbel zegt te transformeren, terwijl studieboeken alleen maar informeren. In Hebreeën 4:12staat zelfs: “Want levend en krachtig is het woord van God, en scherper dan een tweesnijdend zwaard: het dringt diep door tot waar ziel en geest, been en merg elkaar raken, en het is in staat de opvattingen en gedachten van het hart te ontleden.”

Als ik dit lees, biedt mijn brein direct tegenstand door te denken: ‘Ja, hoor eens. Er zijn ook genoeg momenten aan te wijzen dat ik de Bijbel lees, maar dat ik tien seconden later alweer vergeten ben wat er staat. Dan geldt dit natuurlijk niet.’ Maar God belooft in Jesaja 55:11 – nota bene het hoofdstuk waar ik in slaap viel – dat dit niet het geval is: “Mijn woord keert nooit vruchteloos naar mij terug.” Er gebeurt dus altijd iets als ik in mijn Bijbel lees. Dit boek is geïnspireerd door de heilige Geest, lezen kan nooit helemaal vruchteloos zijn.

Oorlogsgebied
Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en pak mijn zwaard weer op. Als God belooft dat Bijbellezen altijd iets zal uitwerken, wil ik dat geloven. Daarnaast wordt de Bijbel dus ook nog eens een tweesnijdend zwaard genoemd. Aangezien ik middenin geestelijk oorlogsgebied leef, leg ik mijn zwaard beter niet zomaar weg. Weet je wat, ik lees gewoon nog even verder…

Wilke Stuij (21) studeert journalistiek en woont op kamers in Tilburg. Ze houdt van bananenmilkshakes en ze houdt van Jezus, maar als ze moét kiezen, zou ze toch voor Jezus gaan. 

Bron: BEAM

Het is jou vast ook weleens overkomen! Toch? Wat doe jij om je Bijbelleestijd waardevol te laten zijn?

COLUMN: Maagd zijn is niet altijd leuk

“Beste aankomende superster,” zo begint de vlogopdracht in de tweede ronde van Xite zoekt vlogger. Omdat Xite mij had onthouden van vorig jaar belden ze op of ik weer mee wilde doen, dit keer niet als VJ maar als vlogger. Dus maakte ik samen met twee vrienden een filmpje tijdens bevrijdingsdag, plaatste die op Instagram en de tweede ronde is een feit. “Congrats!” Uiteindelijke doel: vlogreports van verschillende festivals in Nederland maken.

Paulus beroemde zich altijd op zijn zwakheid en ik vind het eigenlijk helemaal niet christelijk om een beroemde superster te willen zijn. Mijn brein kan ook niet meer zo goed tegen grote woorden als superster. Omdat ik vorig jaar al wat rondjes heb overleefd neem ik alles met een korreltje zout en ben ik een beetje wantrouwig richting Xite. Misschien geloofde ik toen wel dat ik beroemd ging worden en ben ik bang voor een nieuwe teleurstelling. Maar ik heb ook veel dankzij hen mogen leren.

Ik vertelde mezelf vorig jaar dat ik, naar het voorbeeld van Paulus, dan maar het beste beroemd kon worden door mijn zwakheid te gebruiken. Ik was nog maagd en wilde graag iets kwetsbaars en opvallends delen aan een zo groot mogelijk publiek. Ook wist ik niet meer of ik het nog wel cool vond om maagd te zijn. Veel mensen vroegen daar als eerste naar als ze er in een gesprek achter kwamen dat ik christen was. Tot mijn 22e vond ik het dan altijd heel tof om te vertellen dat ik inderdaad nog maagd was en wachtte op de ware. Maar daarna merkte ik dat het steeds moeilijker werd om er nog positief en opgewekt over te zijn.

Na mijn ‘coming out’ als maagd tijdens Xite zoekt VJ was ik er weer een stuk opener over. Iedereen die een beetje dichtbij me stond wist er door mijn filmpjes natuurlijk ook direct vanaf en sprak me er over aan. Dat was best mooi en waardevol, al vond ik het ook doodeng dat bijna iedereen het wist.

Soms moet je heilige huisjes bouwen in plaats van ze omver te trappen. Tegenwoordig heb je daar wel wat lef en brutaliteit voor nodig. Die moed, eerlijkheid en openheid wens ik alle maagden van Nederland toe! Je mag er zijn als maagd :)! Ook al ben je 26. Je hoeft het trouwens niet zoals ik van de daken te schreeuwen. Maar het mag wel!

Nu weer verder met mijn vlog van.. Opwekking? Heer, maak van mij in al mijn zwakheid, gebrokenheid en kwetsbaarheid.. een superster.

Patrick Goede schrijft iedere maand een gastcolumn voor BEAM over het leven van een jonge christen in een metropool als Amsterdam.

Heb jij moed om uit te komen voor je ‘christelijke principes’? Welke vind je het lastigst om te ‘bekennen’?

Onderzoekt beweert: vergeving niet altijd het gezondst

Vergevingsgezindheid geldt als mooie eigenschap. Maar in sommige gevallen is het best goed om een ander níet te vergeven, stelt een Canadese onderzoekster.

Afwijzend blijven kan positief uitpakken?
‘’Ja, onze analyses suggereren dat het heilzaam kan zijn na situaties waarin mensen risico hebben gelopen, en waarbij zelfbescherming belangrijk is. Na heftige gebeurtenissen als misbruik of mishandeling lijkt het bijvoorbeeld gezond te zijn als mensen zeggen: dat vergeef ik de dader niet.’’

Hoe kan dat gezond zijn?
‘’Het is een manier om te zeggen: wat hier is gebeurd, kan écht niet. Daarmee stel je jezelf gerust. Die gevoelens klopten.’’

We mogen dus boos blijven?
‘’Nee, in zijn algemeenheid is vergeven toch beter. Want de hoofduitkomst van ons onderzoek blijft: mensen die wrok en woede koesteren, hebben en slechte psychische gezondheid. Het is beter om te proberen de negatieve emoties daarover los te laten.

Hoe doe je dat, loslaten?
‘’Het proces begint met zelfacceptatie: je mag je heus wel even rot voelen. Sterker nog, het is nodig die gevoelens werkelijk te ervaren. Maar als je merkt dat je blíjft malen over wat er gebeurd is, is het goed afleiding te zoeken.’’

Wat vind jij hiervan? Hoe vind je dat je als christen om moet gaan met deze info?

Bron: Psychologie Magazine

Dit bericht is afkomstig van Beam

Wat vind jij hiervan? Hoe vind je dat je als christen om moet gaan met deze info? Hoe vind je het onderwijs over vergeving in de kerk of op de jongerenclub?

Vol maar onvervuld

Wist je dat grote bedrijven als Siemens en BMW met hun werknemers hebben afgesproken dat ze bepaalde tijden onbereikbaar mogen zijn? En dat het adviesbureau &samhoud een bonus van 250 euro geeft aan werknemers die tijdens hun vakantie niet zakelijk bellen en mailen? Laatstgenoemd bedrijf vindt het goed als werknemers even helemaal uitrusten en loskomen van het werk. ‘Tegenwoordig is de vraag voor een werkgever niet meer hoe je je mensen productief maakt,’ zegt oprichter Salem Samhoud, ‘maar hoe je ze tot rust laat komen. Met de huidige technologie nemen mensen nooit meer helemaal afstand van hun werk. Ik geloof dat mensen zich vaker moeten loskoppelen van hun telefoon of internet, meer balans zorgt voor excellente werkprestaties.’

Dat leren tot rust komen is voor mij ook wel een dingetje. Waarom is het soms zo moeilijk los te komen van mijn werk? Waarom wil ik van alles naast mijn werk doen? Denk ik onmisbaar te zijn? Of is dat misschien wel mijn angst: dat het niet uitmaakt of ik iets wel of juist niet doe. Dat ik niet waardevol genoeg ben. En ondertussen hol ik van hot naar her om maar, ja om wat eigenlijk?

Thuisloos
De Nederlandse priester Henri Nouwen verwoordt die angst als volgt: ‘Hoewel we dus maar nauwelijks al onze taken en verplichtingen kunnen bijhouden, vrezen we dat het eigenlijk geen verschil maakt of we iets doen of nalaten. Terwijl mensen ons alle kanten blijven opjagen, zijn we er onzeker over of het iemand iets kan schelen waar we terechtkomen. Kortom, ons leven is vol terwijl we ons toch onvervuld voelen.’

Nouwen noemt dat ‘thuisloos’ zijn: ‘De meesten van ons hebben een woonadres, maar zijn daar niet te bereiken.’ Hoewel we weten waar we thuishoren, worden we voortdurend alle kanten opgetrokken. Onze aandacht wordt telkens opgeslokt door de dingen die we moeten doen, die we niet moeten vergeten, zaken die we moeten aanpakken of opzoeken, en dan zijn er nog zoveel mensen die we in gedachten houden.

Fanatieke houthakker
En het ene lijkt nog urgenter dan het andere. Zo springen we van de ene taak in de volgende. Het verraderlijke is dat de roes van snelheid op het moment zelf nog niet eens zo verkeerd voelt. Op het moment dat ik nog een paar mailtjes wegwerk of in de rij van de kassa nog een rekening betaal met mijn smartphone geeft dat een gevoel van vooruitgang. Ik lijk mijn tijd onder controle te hebben.

Er is een bekend verhaal over een houthakker die fanatiek aan het zagen is. Maar doordat zijn zaag bot wordt, gaat het steeds langzamer en moeizamer. Iemand vraagt waarom hij niet even stopt om zijn zaag te slijpen. ‘Geen tijd,’ antwoordt de houthakker, ‘ik moet al die bomen nog omzagen’. De moraal van dit verhaal moge duidelijk zijn. Psycholoog Max Wildschut schrijft: ‘Het echte probleem is niet dat de houthakker geen tijd inruimt om zijn zagen te slijpen, maar dat hij niet eens opmerkt dat dat nodig is.’

Op de korte termijn voelt van alles tegelijk doen en telkens doorgaan bevredigend. Maar op langere termijn geeft het gejaag eerder een gevoel van zinloosheid en verveling. Dat merk je als je wakker wordt uit deze ‘roes’ wanneer je bijvoorbeeld ziek bent of op vakantie bent en je jezelf afvraagt wat je nu precies aan het doen bent. Wildschut pleit voor reflectiemomenten: ‘Sta regelmatig stil bij wat je belangrijk vindt. Juist als je opgejaagd en druk bent. Het is niet voor niets dat mensen zich in de vakantie zich vaak voornemen om het voortaan rustiger aan te doen…’

Verlangen naar een echt thuis
Misschien nodigt Jezus ons ook wel uit om af en toe even de bezem neer te leggen. Dan mogen we net als Maria aan Jezus’ voeten zitten, thuiskomen. ‘Maar’, zegt Nouwen, ‘pas als we werkelijk ervan overtuigd zijn dat we geen thuis hebben, kan er een verlangen ontstaan naar een echt thuis. Jezus heeft het over dat verlangen als hij zegt: ‘Maak je geen zorgen, zoek liever eerst het koninkrijk van God.. dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden.’’

Boekentip: Een volle agenda, maar nooit druk – Benedictijns tijdsmanagement van Denise Hulst

Auteur: Heleen Dekens

Gaat het je makkelijk af om even helemaal niets te doen? Maak je dan tijd om aan Jezus’ voeten te zitten? Of ga je dan op een andere manier relaxen?

Duur betaald koopje

Voor € 15,00 hang ik als jasje aan een kledinghanger in een Nederlandse winkel. Een koopje! Tenminste, voor de Nederlandse dame. Want aan de andere kant van de wereld wordt er een hoge prijs voor betaald.

Zowel gecontroleerd als op de automatische piloot legt een 15-jarig meisje mijn voor –en achterkant op elkaar en roetsjt het onder de naaimachine door. Het meisje zit in een lange rij van meiden en vrouwen die allemaal aan dezelfde soort jasjes werken. Aan beide kanten van haar zitten nog meer vrouwen in rijen hetzelfde werk te doen. En daarnaast nog een paar rijen. De hele ruimte is er mee gevuld.

Het meisje zit hier al zo’n twee uur en zal zeker nog negen uur op haar werkplek aanwezig zijn. Bangladesh, waar ik gemaakt word, is een land waar de arbeid goedkoop is en de kledingindustrie ‘boomt’. Op wereldschaal is het land de tweede exporteur van kleding geworden. Met zo’n tien tot vijftien miljard euro zorgt de kledingindustrie voor tachtig procent van de totale export van het straatarme land. 85 procent van de mensen die in die industrie werkt is vrouw.

Nadat ik aan een zijde ben dichtgenaaid, word ik doorgeven. Een vrouw van middelbare leeftijd geeft mij een kraagje. De vrouw werkt hier al sinds ze twaalf is. Soms wil ze wel stoppen omdat ze zo weinig loon krijgt. Maar staken betekent een dag geen loon. En daarbij, de kledingfabrieken verhogen hun lonen toch niet. De fabrieken maken namelijk zelf nauwelijks winst. Wanneer ze het loon van hun arbeiders zouden verhogen en dat zouden doorberekenen aan de opdrachtgever, hebben ze kans hun opdracht mis te lopen aan een goedkopere concurrerende fabrikant. Daarom krijgen de fabriekswerkers vaak minder dan het wettelijk minimumloon en werken ze zonder arbeidscontract. Is ze het er niet mee eens? Geen probleem. Voor haar honderd anderen. Dus werkt ze door. Dag in dag uit, jaar in, jaar uit.

Naast het harde werken, intimidatie en sociale onzekerheid is er nog iets waar deze arbeidsters mee te dealen hebben: onveiligheid op werkvloer. Volgens de actiegroep Clean Clothes Campaign zijn er sinds 2006 meer dan 500 doden gevallen bij branden in Bengaalse textielfabrieken. Afgelopen jaar werden mensen levend verbrand omdat de nooduitgang geblokkeerd was in de fabriek.

Stoppen met kleren kopen dan maar? Nee. Want kleding heb je nodig en het is een belangrijke inkomstenbron voor Bangladesh. Alleen vind ik dat mensen in Europa bereid moeten zijn wat extra geld te betalen voor kleding. Daarmee kunnen de lonen van arbeiders iets omhoog en de arbeidsomstandigheden verbeterd worden. Ik snap dat het in de praktijk helaas niet zo makkelijk werkt omdat dat extra geld vaak juist niet bij de arbeiders, maar bij de mensen daarboven terecht komt. Daarnaast blijkt het moeilijk te achterhalen wie verantwoordelijk is voor de slechte omstandigheden waaronder kleding geproduceerd wordt.

Kledingmerken besteden hun productie uit, op zoek naar de laagste productiekosten. Zo lang de prijs maar laag blijft, nemen de aannemers of inkoopkantoren veiligheidsvoorschriften en de belofte voor goede arbeidsomstandigheden liever met een korreltje zout. Er zijn zoveel spelers in de productieketen,  waardoor de verantwoordelijkheid makkelijk op een andere speler afgeschoven wordt. En dan is er nog de overheid.  Wat mij betreft heeft die ook een aandeel. Maar zullen zij veiligheidsvoorschriften voorschrijven  wanneer winst en export belangrijker blijft dan de veiligheid van, en zekerheid voor werknemers?

Het blijft een lastig probleem en het lijkt misschien alsof je als consument niets kan doen. Maar dat kan wel. Als er geen vraag is naar eerlijke kleding, dan zal die ook niet gemaakt worden. Dus laat je stem laten horen. Hoe vaker kledingmerken horen dat de klant alleen nog maar eerlijke kleding wil kopen, hoe lastiger het voor de merken is daar geen gehoor aan te geven. De klant, dat ben jij, is uiteindelijk toch koning.

Een vrouw van 22 jaar oud kijkt mij aan. Ze trekt me van de kledinghanger af, steekt haar armen door mijn mouwen en bekijkt het geheel eens goed in de spiegel. Ik hoor haar denken: ‘vijftien euro. Hoe kan het dat het zo goedkoop is?’ Haar gedachten zijn alweer bij haar bankrekening en ze loopt met mij onder haar arm naar de kassa. Ik ben per slot van rekening een koopje!

Auteur: Heleen Dekens

Laten we doen alsof de consument het probleem niet kan oplossen. Wie zou het wel moeten kunnen? En hoe?

Gouden tijden

Hussein zit ergens in de bossen langs de kuststrook van Turkije. Hij wacht nu al twee dagen op een boot die hem naar Griekenland in Europa zal brengen. In Izmir heeft hij een deal gesloten, zo’n 1000 euro heeft hij moeten betalen voor een plek op de boot. En dan opeens is het zover. Er wordt geroepen dat hij snel moet zijn. Hij rent. Hij zit. Opgepropt. Iemand wijst met zijn vinger naar de overkant: koers daar maar op af. Twee passagiers krijgen een emmer in hun hand gedrukt en daar gaan ze. Meteen wordt er water geloosd. Vijf uur later is de Griekse kust in zicht. Hussein heeft de oversteek gehaald, maar hij is nog lang niet waar hij wil zijn.

Mogelijk doodgaan

Ook Tamar is het gelukt om de overkant te halen.  Haar man wilde weten hoe gevaarlijk de overtocht van Turkije naar Griekenland was. Daarom ging hij eerst alleen.  Om uit te zoeken of hij zijn kinderen toevertrouwde op een rubberbootje in een grillige zee.  Hij heeft zijn reiservaringen niet na kunnen vertellen. Een maand later voer Tamar met haar drie kinderen over diezelfde zee als waar haar man in was verdronken. Ze kon niet anders. Terug naar Syrië betekende doodgaan en de zee op betekende mogelijk doodgaan.

Het zijn twee van de vele verhalen die cultureel antropoloog en docent Ans Boersma vertelt over haar verblijf op Lesbos, het Griekse eiland waar wekelijks zo’n 10.000 vluchtelingen aankomen. Vluchteling. Boersma vindt het een naar woord. ‘In de eerste plaats zijn ze mens. Net zoals jij en ik. Iemand die zoekt naar veiligheid en een goede toekomst voor zijn of haar kinderen.

In Nederland zoeken mensen toch ook naar de beste plek? De meeste mensen kopen liever een huis in de Randstad dan in Groningen, daar waar je ook nog eens kans hebt dat je huis scheuren begint te vertonen. Als het om zekerheid en veiligheid gaat, gaan mensen ver. En voor de veiligheid van kinderen misschien nog wel veel verder.

Gouden tijden
En ook gelukzoekers gaan ver. Niet altijd maken zij dan de meeste doordachte keuzes (zoals het maken van gevaarlijke bootovertochten). Maar maak ze dat maar eens wijs.

Het zoeken naar geluk is niet alleen van deze tijd. Onze voorouders zochten ook naar het beste voor jou en mij. Met hun schepen voeren ze gevaarlijke zeeën over op zoek naar kruiden en geluk. Gouden tijden. Het staat zelfs groot op de website van SAIL. ‘Van gouden verleden naar gouden toekomst.’ Daar dromen we toch allemaal van? Hussein en Tamar in ieder geval wel.’

Auteur: Heleen Dekens

Wat moet er in Nederland gebeuren om jou te doen besluiten het land te verlaten?

Lang leve ongelukkig zijn!

5 DO’s en 2 DON’TS om jezelf te vinden in ongeluk.

Another day wasted: #HEERLIJK
Je zit thuis en voelt je volstrekt nutteloos: #LOVEIT
Van alles te doen, maar het lukt je niet ergens aan te beginnen: #ENJOYINGLIFE

BEAM-videoredacteur Marnix, berucht van de ‘LANG LEVE SINGLE ZIJN’-column, moet weer wat van zijn hart: Dat jij en ik ons wel eens leeg of nutteloos voelen IS NIET GEK!

Uit onderzoek blijkt dat er meer jongeren met depressieve gevoelens rondlopen dan tot voor kort bekend was. En ik snap het wel: vijf miljoen studiekeuzes, hoge prestatiedruk, geen stufi meer, snoeihard werken voor minimumloon of misschien ben je wel werkloos. Maar ook als je wel een goede baan, studie en/of relatie hebt: sombere buien zijn overal. In plaats van hierover praten met anderen, verschuilen we deze emoties omdat we een VET LEUK leven moeten hebben op social media, waar iedereen super blij, grappig + sexy is en NOOIT iemand last heeft van roos in het haar, verdriet of chronische moeheid. God lijkt daarin soms ver weg. Hij had toch een soort plan met mij? Ik wist niet dat met een joggingsbroek op de bank buzzfeed filmpjes bekijken en de uren aftellen tot avondeten daar ook bij hoorde.

Vind jezelf in ongeluk! Tijd om dit soort emoties niet weg te stoppen, maar ze te accepteren en ermee aan de slag gaan. Juist DIT soort nutteloze ongeluksmomenten, die iedereen kent, zijn, dames en heren, retebelangrijk!

Hoe en waarom? Dat ga ik je nu uitleggen in 5 DO’s en 2 DON’TS!
Dus als je nu in een k*tbui zit, LET GOED OP EN DOE MEE:

DO: Accepteer je misère.
Stop het niet weg: je voelt je kut. Punt. Face it. Heb daar vrede mee. Iedereen heeft wel eens zulke dagen. De helft van alle jongeren heeft er last van, maar niemand durft het toe te geven. Dit accepteren is de eerste stap.

DON’T: Op je telefoon + laptop hangen…
DICHTKLAPPEN DIE HANDEL! Social media en andere afleiding op telefoon of laptop maken je bui alleen maar erger. Je sombere bui vergeet je even, maar zodra je weer bij zinnen bent denk je: F*ck. Nog steeds niks gedaan!

DO: Immer gerade de deur uit!
Bevrijd van je telefoon en laptop? Bravo!
Tijd voor actie: Je gaat een activiteit bedenken.

Drie spelregels
1: Maak het niet te moeilijk (naar de Ardennen abseilen), maar ook niet te makkelijk (pak yoghurt halen).
2: Je activiteit heeft GEEN doel (lege flessen inleveren).
3: Wat je ook gaat doen: je MOET naar BUITEN.

Ga datgene ook echt doen, weer of geen weer. Rennen, wandelen, skaten, stukje fietsen. Let op: dit is niet de directe oplossing voor je probleem, maar als jij in beweging komt, komen ook je gedachtes in beweging! Je hoofd krijgt de ruimte om dingen te gaan overdenken.

DO: Houd vol!
Blijf datgene even aanhouden. Vergeet de tijd, rijd/loop nog een rondje of ga ergens even zitten. Geef niet te snel op omdat je hoofd hier niet naar staat. Je krijgt nu namelijk de ruimte om dingen te overdenken en een plek te geven. Dit heeft even de tijd nodig. Dus geef niet te snel op!

DO: Bid
Als je merkt dat je gedachtes op gang komen, je ergste benauwdheid langzaam van je schouders af begint te glijden en de boel weer helder wordt: bid! Richt je op God, wees real en vraag om datgene wat je nodig hebt.

DO: Geniet
Ga nog niet meteen naar huis maar pak je moment. Je hoofd heeft het zwaar te verduren gehad, maar heeft nu weer nieuwe ruimte en vrijheid. Kijk om je heen. Adem diep wat frisse lucht in alvorens je met nieuwe energie in het meedogenloze, kapitalistische systeem induikt…

DON’T: Blind doorgaan
Dit soort strijd momenten vergeten is bloedzonde. Schrijf dingen op! Want je weet: dit soort situaties blijven zich herhalen. Niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou worden. Iets met het smalle pad remember? Leer jezelf discipline aan om dit soort situaties serieus te nemen en jezelf ook in mindere tijden te vinden. Dit zal je enorm ontwikkelen, net als je relatie met Gado!

Ik hoop dat iemand hier wat aan heeft.

Succes! x Marnix

P.s: Mijn tips zijn zeker niet heilig. Als je vaker moeite hebt met dit soort buien: praat erover of vraag eens advies bij een psycholoog. Is in meeste gevallen gewoon verzekerd en hartstikke hip tegenwoordig!

Bron: BEAM

Heb je wat aan deze tips? Of vind je het onzin?

Waarom mijn zus een van mijn geloofshelden is

‘Character is how you treat those who can do nothing for you’ – Johann Wolfgang von Goethe

Ze had hem al een paar keer zien staan aan de overkant van de weg bij de supermarkt. Hij viel op omdat in haar dorp iedereen er doodnormaal uitziet en hij was met zijn kapotte schoenen en ongewassen haren anders. Woonde hij bij haar in het dorp? Was hij de weg kwijt?

Toen ze die middag voor de derde keer langs hem fietste, stopte ze om te vragen of het wel goed ging met hem. Hij haalde zijn schouders op. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’, was haar tweede vraag. Ze was enigszins verrast toen hij wat beschaamd antwoordde: ‘Ik kan wel een douche gebruiken’.

Maar door de geur die om de man heen hing, kon ze zijn verlangen maar al te goed begrijpen. En ja, ze had hem nu eenmaal gevraagd of ze hem kon helpen en als een douche het enige was dat hij vroeg, dan was dat toch wel het minste wat ze kon doen.

Ze nam hem mee naar haar huis en zei tegen haar man: ‘Hoi Peter, dit is Marcel. Marcel komt bij ons douchen.’ Haar man was niet per se blij met het feit dat ze een wildvreemde man mee naar huis had genomen die vervolgens ook nog eens bij hen kwam douchen. En dat had niet alleen te maken met de geur die hij met zich mee droeg.

Overrompeld door de actie van zijn vrouw gebaarde Peter dat de man naar boven moest gaan voor een douche. Ondertussen haalde hij zijn kinderen -die op dezelfde verdieping sliepen als waar de badkamer zich bevond- uit bed.

Toen Marcel eenmaal onder de douche stond kregen mijn zus en haar man een woordenwisseling.

‘Hoe naïef kun je zijn?’
‘Sinds wanneer mag je niet meer iemand helpen?’
‘Ik bel de politie.’
‘Prima, misschien weten zij wie het is.’

Marcel was inderdaad bekend bij de politie.  Ze vertelden dat hij een beetje verward was en uit een nabijgelegen dorp kwam. En de politie gaf Peter gelijk: mijn zus moest niet zomaar mensen mee naar huis nemen.

Toen de schone Marcel na een kop koffie en met een stel extra kleding van Peter het huis verliet, bracht mijn zus de kinderen weer naar bed. Ze kuste haar 9-jarige dochter welterusten.

‘Mama?’
‘Ja’
‘De politie en papa zijn boos op u, maar Jezus vindt het denk ik heel mooi wat u gedaan heeft.’

*De namen in dit artikel zijn gefingeerd

Auteur: Heleen Dekens

Wat vind jij van deze actie? Wat zou jij doen?

Flexibel geloven

Bijna een kwart van de volwassen Nederlanders haalt religieuze inspiratie uit verschillende levensbeschouwelijke stromingen, blijkt uit een onderzoek van Motivaction. Het boek Flexibel geloven beschrijft de veelkleurigheid van dit verschijnsel aan de hand van elf boeiende portretten.

Zes geïnterviewden combineren elementen uit meerdere religieuze tradities. De vijf anderen veranderden in de loop van hun leven van geloof, maar blijven ook elementen uit hun oude leven koesteren.

Frieda Pruim hield de interviews en Manuela Kalsky reflecteert in de nabeschouwing op de interviews en het in opkomst zijnde fenomeen meervoudige religieuze binding.

Dat is de promotietekst van het boek Flexibel geloven. Hieronder volgen nog enkele recensises/quotes, die je kunt vinden op de site van Skandalon, de uitgever van dit boek.

‘Bijbel of Koran in de ene hand, yogamatje en kop kruidenthee in de andere? Dat kan. Dit boek laat prachtig zien hoe moderne gelovigen hun balans vinden tussen eeuwenoude tradities enerzijds en individuele inzichten anderzijds.’
Nuweira Youskine

‘De weg van geloven kent vele kronkelingen en zijtakken. Dit boek toont iets van de menselijke weg naar God en leert mij opnieuw: God is daar waar men Hem zoekt (of Haar, dat kan ook).’
Monique Samuel

‘Dit zijn bemoedigende verhalen van het hart. De individuele zoektocht van deze mensen heeft ook een universele betekenis: het overstijgen van religieuze grenzen is nodig om de tikoen olam, de verbetering van de wereld, te realiseren.’
Rabbijn Awraham Soetendorp

‘Wat een prachtige, fascinerende interviews! Opmerkelijk hoe soepel deze mensen omgaan met religie – hoe ze zich vrij voelen een vorm te zoeken die bij hun geloof past, ongeacht hun afkomst en opvoeding. Een bijzonder en hoopgevend bericht.’
Lisette Thooft

‘Deze veelkleurige en indringende gesprekken laten de lezer kennismaken met een nieuwe maatschappelijke realiteit, die van de gelovige die zich niets aantrekt van religieuze grenzen.’
André van der Braak

Zou jij dit een interessant boek vinden? Merk je ook deze trend in je omgeving? Wat vind jij van “lego-geloof”?

Van vooroordelen naar bijna geloven?!

Ik slik. Ruim honderd volwassenen in een zaal zingen uit volle borst dat Jezus van ze houdt. Hier en daar een handje in de lucht. Dit is serieuze business. Waar ik vandaan komen zingen volwassenen niet. En als ze het al doen, gebeurt dat met gepaste tegenzin en moeilijke gezichten.

Ik ben opgegroeid in een gezin waar je op zondag uitslaapt. Waar kerst gaat om cadeaus en eten en de naam Jezus alleen valt uit verbazing of woede. Een regenboog betekent dat het regent terwijl de zon schijnt, en als je dood bent, dan ben je dood. Punt.

Dus ja, ik had zo mijn vooroordelen toen ik mijn eerste werkdag bij de EO had. In alle eerlijkheid, ik vond het doodeng. Mijn braafste kant kwam naar boven, liep iets rechter op dan normaal en koos mijn woorden zorgvuldig uit angst dat er spontaan een ‘kut’ uit me zou komen. Ik was zelfs gestopt met roken. En nog, ik hoorde ze denken: die gaat naar de hel.

Wat kun je het fout hebben. Dit zijn werkelijk de liefste, meest betrokken, persoonsgerichte mensen die ik ooit heb ontmoet. Ik word buiten deze redactie, waar ik inmiddels twee jaar werk en zelf ook uit volle borst meezing dat Jezus van me houdt, vaker moeilijk aangekeken dan hier. Zoveel liefde, begrip, vriendschap. Ik zou er bijna zelf ook van in God gaan geloven. Bijna.

– Tara

Welke (voor)oordelen heb jij over geloof/gelovige mensen?