Wat is mijn doel hier op aarde?

“Wat is mijn doel hier op aarde” is één van de meest gestelde vragen door mijn mede-halverwege-dertigers. Enigszins vroeg voor een midlifecrisis, vind je ook niet? Te vroeg om onze vrouw in te ruilen voor een jonger exemplaar (we hebben deze net) en een Harley Davidson kan niet. Die past niet naast onze lease auto, op de toch al overvolle parkeerplaats. Er moet meer achter zitten. De vraag wordt immers gesteld. En een vraag waar je al een antwoord op hebt, is zinloos.

Als ik deze vraag hoor, stel ik een vraag terug: “Doe zelf eens een poging om een antwoord hierop te geven.” Wat ik dan hoor als antwoord, komt qua grootte in de buurt van de vraag zelf. Je moet toch minimaal een medicijn tegen kanker hebben ontdekt. Of een zesjarig meisje uit een brandend huis hebben gered. Het liefst een tweeling eigenlijk. Zo’n schattige, met paardenstaartjes. Die later samen een medicijn tegen kanker ontdekken.

Ik vraag mij af: moet het antwoord net zo groot zijn als de vraag? Een bruid, die liefdevol haar bruidegom diep in de ogen aankijkt, krijgt een gigantische vraag, die ze kan beantwoorden met een woord van twee of.. drie letters.

Ik ben zelf christen, dus het antwoord ligt voor mij klaar: Heb God lief en je naasten als jezelf en leer dit een ieder die je op je levenspad tegenkomt. En de belofte die daaraan gekoppeld is dat ik na dit leven dichtbij God mag zijn, zonder gebreken. Maar zo simpel is het voor mij niet. Als dat mijn volledige antwoord is, wat doe ik hier dan nog? Is dat mijn doel? Dan kan ik die afvinken! En nu…? Hierdoor lijkt het in mijn leven alsof ik zinloos in een wachtkamer zit. De gebeurtenissen in mijn leven blader ik door als een oud tijdschrift. Ik kijk wel, maar ik laat het niet tot mij doordringen. Ik wacht op Zijn terugkomst of mijn eigen heengaan. Is dat dan mijn doel? Het is het tegenovergestelde van de beroemde uitspraak: “De reis gaat niet om het doel, maar om de weg er naar toe.” Uiteraard heb ik ook de brieven aan de Tessalonicenzen gelezen, waarin we worden gewezen op onze aardse verantwoordelijkheden, dat we niet passief mogen wachten op het moment dat Jezus terugkomt. En ik ken de uitspraak van Luther: “Als ik wist dat morgen de aarde zou vergaan, zou ik vandaag nog een appelboom planten” Toch heeft niet dit, maar het volgende, mij geholpen in mijn zoektocht naar een antwoord. Want ja, ook ik heb gezocht: Wat kan ik ondertussen doen in de wachtkamer?

Als eerste ben ik er achter gekomen dat het geen toeval is, dat ik er ben. Als ik kijk naar het biologisch proces van het maken van een kind en mijn eigen familiegeschiedenis. Dan kan ik niet anders concluderen: het is een wonder dat ik er ben. Ik ben, dus ik heb een doel.
Daarna vond ik rust in mijn zoektocht door een boekje van Paulo Coelho. Ik weet, menig mede-christen vindt hem de duivel zelf, omdat hij niet spreekt van een God als een wezenlijk persoon maar als een mystieke kracht, die je overal in kan zien, vooral in de liefde. Deel je deze mening? Geef mij toch de kans om hem te citeren, voordat je teleurgesteld deze column sluit. Het is zoals het leven zelf: pik er uit wat je wilt en ga er mee aan de slag.

Ik citeer het antwoord dat wordt gegeven in het boekje “Manuscript uit Accra” op de opmerking:
“Ik ben nutteloos”
Vraag een rivier: Voel je je niet nutteloos? Het enige wat je doet is voortdurend dezelfde kant op stromen. En hij zal antwoorden: “Ik doe geen poging om nuttig te zijn; ik probeer een rivier te zijn.” Niets is in Gods ogen nutteloos. Geen blad dat van de boom valt. Geen insect dat doodgeslagen wordt omdat het last veroorzaakt. Diegene die net die opmerking maakte: “Ik ben nutteloos” dat is een antwoord wat jij JEZELF geeft.

En het antwoord eindigt met:
Maar nu, in deze laatste seconde van je leven op aarde wil ik je zeggen wat ik zag: ik trof je huis schoon aan, de tafel gedekt, het veld geploegd en de bloemen in bloei. Alles stond op zijn plek, zoals het hoort. Je hebt begrepen dat de kleine dingen verantwoordelijk zijn voor de grote dingen. En daarom neem ik je mee naar het paradijs.”

Sindsdien probeer ik rond te kijken in mijn “wachtkamer” vanuit dit perspectief:
Beperk jezelf niet tot één antwoord. Durf ze klein te houden. Durf ze te veranderen. En vertrouw erop dat je een doel hebt, ook al zie je hem niet (meteen): Think butterfly-effect

Wat is jouw doel hier op aarde?
Heb je het idee dat je in een wachtkamer zit?
Zo ja, wat doe jij in de wachtkamer?

  • avatar