Vol maar onvervuld

Wist je dat grote bedrijven als Siemens en BMW met hun werknemers hebben afgesproken dat ze bepaalde tijden onbereikbaar mogen zijn? En dat het adviesbureau &samhoud een bonus van 250 euro geeft aan werknemers die tijdens hun vakantie niet zakelijk bellen en mailen? Laatstgenoemd bedrijf vindt het goed als werknemers even helemaal uitrusten en loskomen van het werk. ‘Tegenwoordig is de vraag voor een werkgever niet meer hoe je je mensen productief maakt,’ zegt oprichter Salem Samhoud, ‘maar hoe je ze tot rust laat komen. Met de huidige technologie nemen mensen nooit meer helemaal afstand van hun werk. Ik geloof dat mensen zich vaker moeten loskoppelen van hun telefoon of internet, meer balans zorgt voor excellente werkprestaties.’

Dat leren tot rust komen is voor mij ook wel een dingetje. Waarom is het soms zo moeilijk los te komen van mijn werk? Waarom wil ik van alles naast mijn werk doen? Denk ik onmisbaar te zijn? Of is dat misschien wel mijn angst: dat het niet uitmaakt of ik iets wel of juist niet doe. Dat ik niet waardevol genoeg ben. En ondertussen hol ik van hot naar her om maar, ja om wat eigenlijk?

Thuisloos
De Nederlandse priester Henri Nouwen verwoordt die angst als volgt: ‘Hoewel we dus maar nauwelijks al onze taken en verplichtingen kunnen bijhouden, vrezen we dat het eigenlijk geen verschil maakt of we iets doen of nalaten. Terwijl mensen ons alle kanten blijven opjagen, zijn we er onzeker over of het iemand iets kan schelen waar we terechtkomen. Kortom, ons leven is vol terwijl we ons toch onvervuld voelen.’

Nouwen noemt dat ‘thuisloos’ zijn: ‘De meesten van ons hebben een woonadres, maar zijn daar niet te bereiken.’ Hoewel we weten waar we thuishoren, worden we voortdurend alle kanten opgetrokken. Onze aandacht wordt telkens opgeslokt door de dingen die we moeten doen, die we niet moeten vergeten, zaken die we moeten aanpakken of opzoeken, en dan zijn er nog zoveel mensen die we in gedachten houden.

Fanatieke houthakker
En het ene lijkt nog urgenter dan het andere. Zo springen we van de ene taak in de volgende. Het verraderlijke is dat de roes van snelheid op het moment zelf nog niet eens zo verkeerd voelt. Op het moment dat ik nog een paar mailtjes wegwerk of in de rij van de kassa nog een rekening betaal met mijn smartphone geeft dat een gevoel van vooruitgang. Ik lijk mijn tijd onder controle te hebben.

Er is een bekend verhaal over een houthakker die fanatiek aan het zagen is. Maar doordat zijn zaag bot wordt, gaat het steeds langzamer en moeizamer. Iemand vraagt waarom hij niet even stopt om zijn zaag te slijpen. ‘Geen tijd,’ antwoordt de houthakker, ‘ik moet al die bomen nog omzagen’. De moraal van dit verhaal moge duidelijk zijn. Psycholoog Max Wildschut schrijft: ‘Het echte probleem is niet dat de houthakker geen tijd inruimt om zijn zagen te slijpen, maar dat hij niet eens opmerkt dat dat nodig is.’

Op de korte termijn voelt van alles tegelijk doen en telkens doorgaan bevredigend. Maar op langere termijn geeft het gejaag eerder een gevoel van zinloosheid en verveling. Dat merk je als je wakker wordt uit deze ‘roes’ wanneer je bijvoorbeeld ziek bent of op vakantie bent en je jezelf afvraagt wat je nu precies aan het doen bent. Wildschut pleit voor reflectiemomenten: ‘Sta regelmatig stil bij wat je belangrijk vindt. Juist als je opgejaagd en druk bent. Het is niet voor niets dat mensen zich in de vakantie zich vaak voornemen om het voortaan rustiger aan te doen…’

Verlangen naar een echt thuis
Misschien nodigt Jezus ons ook wel uit om af en toe even de bezem neer te leggen. Dan mogen we net als Maria aan Jezus’ voeten zitten, thuiskomen. ‘Maar’, zegt Nouwen, ‘pas als we werkelijk ervan overtuigd zijn dat we geen thuis hebben, kan er een verlangen ontstaan naar een echt thuis. Jezus heeft het over dat verlangen als hij zegt: ‘Maak je geen zorgen, zoek liever eerst het koninkrijk van God.. dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden.’’

Boekentip: Een volle agenda, maar nooit druk – Benedictijns tijdsmanagement van Denise Hulst

Auteur: Heleen Dekens

Gaat het je makkelijk af om even helemaal niets te doen? Maak je dan tijd om aan Jezus’ voeten te zitten? Of ga je dan op een andere manier relaxen?

Profielfoto van Bijdrage van de Community

Auteur: Bijdrage van de Community

Zitwatin is dankbaar voor de bijdragen vanuit de community. Opbouwende en prikkeldende artikelen voegen waarde toe! Nu is het aan jou om constructief te reageren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Spector

Spector

Spector

Spector